دقايق سوخته...

دیروز خودم را گذاشتم جای حضرت ابراهیم ... اسماعیل را می دهند بهت که ببری سر ببری(فتح و ضمه اش را خودتان یه جوری بگذارید که انگار یه آدم عاقل نوشته اینها .. در بقیه متن این فرض لزوما صحیح نیست )... چاقو مهیا .. و تو می گویی بله جناب پروردگار .. و بعد خودت را بگذار جای ان حضرت .. می رود می گوید .. اسمال . اسمال .. پاشو بریم خدا گفته باید گردنتو گوش تا گوش ببرم .. یا عربی.. یا عبری .. هر چیزی.. حالیش می کنه که باید قربانی بشه .. و نباید بر گرده بپرسه ..آخه چرا .. چرا من .. این همه موجود توی عالم .. چرا خدای تو باید مرا انتخاب کند .. و اصلا هم نپرسی ..بلند شی.. سلانه سلانه بروی .. سرت را بگذاری روی سنگ .. لابد قبل از این قضیه آب هم نمی دادند به قربانی .. سر همین قضیه سنت ابراهیم باب شد .. بعد بابا را می بینی ( مثل این نوحه خونا می خوای بگم ابراهیم به چی فکر می کرده ..) و بابا دارد به دور دست ها نگاه می کند .. باز ابراهیم می شوی .. چاقو را بر می داری... اشک هم نباید از چشمت لابد بیاید .. سر پیری خدا خودش داد .. خودش هم می خواهد بگیرد .. حکما حکتی در کار است .. و چاقو را تیز می کنی .. که گردن را سریع بزنی درد نداشته باشد .. و باز از خودت هم نمی پرسی که چرا من .. و حد اکثرش این که مرد باش ابراهیم .. مرد باش.. این ها همش امتحانه .. و نمره ات را هم که نمی دانی.. اصلا جواب را ندانی .. بعد چاقو را می گذاری .. و بالا پایین می کنی .. و میبینی نمی برد .. و با خودت می گویی که حکما حکمتی در کار است .. که حکمت ظاهر می شود .. و ابراهیم پیروز این بازی نیز.. و من که می گویم عمرا اگر من بودم .. همون جا می زدم زیر میز شکوه ربوبیت . پیغمبری را ول می کردم به امان خدا .. که تو لابد بگویی خدا خر را می شناخت که شاخش نداد .. و بعد ..امروز یادم امد .. ابراهیم را انداختند توی آتش ... پس این قدر اعتقاد داشته که حکمتی در کار است ... که آتش را گلستان کرده بوده قبلا برایش .. اما قبل از آن هم بنده ای بوده .. بنده ای که می رفته توی دل آتش .. که آتش گلستان خواهد شد ..می نشینی .. خدا که همیشه هست .. با خدا می گویی .. خدا می دونی من به حکمتت ایمان دارم .. من به شعورت .. به عدلت ایمان دارم .. خودت بنده های نا سازگاری مثل ما رو ساختی .. خودت می توانی همین احتمال های مزخرف این بالا را حتما حساب کنی .. خدا .. خودت شاهد بگیر ... می فهمی که برای ما آدم ها سخت یعنی چه .. می شناسیمان حتما دیگر ... می فهمی یعنی چه که بنده ات این گونه حرف می زند .. اگر چیزی دمیدی در ما .. همین چیز کوچک که قرار بود اشرفمان کند .. که خاک بر سرمان هیچی هم نشدیم .. من ادعا می کنم که اینها همه از همون جا میاد .. و باز هم حتما تو می فهمی که یعنی چه .. که چرا می گویم که سخت است .. که آدم زیر پایش را که نگاه می کند .. احساس کند که روی یک طناب نازک راه می رود .. و مقصد را مه گرفته باشد ... مه واقعی ... هیچ نمی بینی .. فقط حس می کنی .. معتقدی که باید به این سمت بروی .. روی همین مسیر.. شاید ..شاید ..خدا .. این آتش من خواهد بود ..من در آتش .. تو اگر زمانی آیه ای فرستادی که تو اعتماد کن .. ما آتشت را گلستان می کنیم .. این بار هیچ نفرستادی .. شاید آتش ؛ آتش باشد ... و بسوزاند .. و می دانی که آن چه که از دست می دهم فقط یک اعتقاد بوده .. شاید نه بیشتر .. خدا تو دیده ای.. کنار هیچ رودخانه ای هم نبوده .. اشک کاش از غم باشد .. .. از نگرانی باشد .. از ناراحتی باشد .. دیگر تحمل استیصالش را ندارم .. باید کاری کرد .. شاید حتی ابراهیمی باشد که اسماعیلش را به مذبحگاه می برد .. با این تفاوت که شاید چاقوی تیز این بار سر ناسازگاری نداشته باشد.

نظرات ()