دقايق سوخته...

ستاره هنوز بيداری بازم امشب خواب نداری نکنه تو هم مثل من عاشقی چشم انتظاری نکنه تو هم توی شب ها خسته از غبار جاده خواب مهتاب رو می بينی که مياد پای پياده نکنه هجوم ابرا تو رو هم از ما بگيره ستاره برای بودن ديگه فردا خيلی ديره حالا که خورشيد تلسم قلعه سنگی خوابه تو نگو عشقا دروغه تو نگو دنيا سرابه با کدوم بهونه بايد شب و از تو کوچه دزديد گل سرخ عاشقی رو به غريبه ها نبخشيد ستاره همه غرورم پيشکش ناز تو باشه تو بمون تا چشمای من به سپيدی آشنا شه منو دل اسير خاکم تو که جات رو آسمونه دلخوشم به اين که هرشب تو بيای رو بوم خونه همنشين ابرو ماهی توی اون همه سياهی نکنه اونقدر دور شی که ديگه منو نخواهی                                           

*****

۸۰ ،۹۰ ...همين طور بالا می رفت.نگاه به جدول های کنار خيابون کردم با اين سرعت داشتم کجا می رفتم؟داشتم از کی از چی از کجا فرار می کردم؟از تو ؟نه داشتم با سرعت ۱۰۰ تا از خودم فرار می کردم ؛از احساسم،از قلبم و از روحم.اصلا نمی دونستم داشتم کجا می رفتم آروم آروم اومدم کنار جاده با فشار پام به پدال ترمز ماشين همون جا ميخ کوب شد.به تابلوی کنار جاده نگاه کردم.وای من اينجا چکار می کردم؟آره هنوز هم مثل مجنون ها دارم دنبال تو می گردم.توی اين پيدا کردن ها خودم و گم کردم مه رو.باورت ميشه با اون همه کاری که زجری که بهم دادی بازم ديوونه وار دوست دارم.بازم دستای قوی و مردونت رو کم دارم.بازم نگاهت رو برای سپر کردن جلوی قلبم کم دارم.احتياج؛ می دونی يعنی چي؟روبه شهر برمی گردم.نمايی از زادگاهم يکباره جلوم ظاهر ميشه.اگه گردوغبار و آلودگی رو کنار بزنيم شهرمن هيچی کم نداره،ولی چرا هنوز يه چيزی کم داره اونم وجود عشق منو کم داره...

الهی من لی غيرک

نظرات ()