دقايق سوخته...

چند روزی می شد که از چارچوب پنجره به گنجشکان خیره می شدم...تا دوستی آنان با کاجها را سرمشق دفتر سیاه و خط خطی زندگی قرار دهم...نمی دانم چرا آن شب حتی گوش سپردن به جیک جیکشان هم برایم تکراری عذاب آور بود...

چند روزی می شد که به سنگی سخت مبدل گشته بودم...و دیگر برای برق چشمانت هم دل تنگ نمی شدم....نمی دانم چرا امشب دلم هوس تنگ شدن دارد...

چند روزی می شد که بی رحمی پیشه کرده بودم...و حتی بوسه ام را بروی اسمت درون دفترچه خاطراتم پنهان می کردم...نمی دانم چرا امشب قلبم برای بوسیدن رخسارت می تپد...

چند روزی می شد که به طعنه هایت فکر می کردم و غصه می خوردم...اما امشب گذشته ها را درون زباله دانی خاطرات گذاردم...

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ويرانه ی خويش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

کسی هوای گرگ و ميش را دوست ندارد.بايد رها کنم.خودم را و سراپا تو شوم.سراپا تو تو تو ...

گفته اند می رسی از اين راه!

به تن کن پيرهنی رگ محبت    اگه خواستی بيايی ديدن من

پسر کوچولو گفت:"گاهی وقتها قاشق از دستم می افتد."

پیرمرد بیچاره گفت:"از دست من هم می افتد."

پسر کوچولو گفت:"من گاهی شلوارم را خیس می کنم."

پیرمرد بیچاره گفت:"من هم همینطور."

پسر کوچولو گفت:"من اغلب گریه می کنم."

پیرمرد سر تکان داد:"من هم همینطور."

پسر کوچولو گفت:"از همه بدتر بزرگترها به من توجهی ندارند."

و گرمای دستی چروکیده را احساس کرد:" می فهمم چه می گویی کوچولو،می فهمم."

می گويند می رسی از اين راه.....