دقايق سوخته...

باهمین دست به دستان تو عادت کردم ، این گناه ست
. . . ولی جان تو عادت کردم

جا برای تن گنجشک زیادست ،
اما به درختان خیابان تو عادت کردم

سالها سخت تر از باور من خط خوردند ، ، ،
تابه نه گفتن آسان تو عادت کردم

گرچه گلدان من از خشک شدن می ترسد ،
به ته خالی لیوان تو عادت کردم

دستم اندازه یک لمس بهاری سبز است ،

بس که بی پرده به دستان تو عادتکردم
. . . . . .

مانده ام آخر این شعر چه باشد انگار به ندانستن پایان تو عادت کردم

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خوانی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شب نیست که نیست

تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه که یادت دادیم

پرزدن نیست که درجاست بخند

آدمک نغمه آغاز نخوان

به خدا آخر دنیاست بخند

باورم نمی شد

تموم طول مسیر رو گریه کردم تا وقتی روی تخت ندیدمش باور نمی کردم زنده باشه. اون تصادفی که من وصفش رو شنیده بودم باور کردنی نبود که کسی زنده مونده باشه.

دیدمش در به داغون بود ولی مثل همیشه داشت بهم لبخند می زد و با دیدن من با مشقت روی تخت نشست و دستم رو گرفت و گفت : گلم باور کن حالم خوبه...

با تشخیص عمو معلوم شد یکی از دنده هاش شکسته و مهره کمرش شدیدا اسیب دیده و به دیسک کمرش آسیب رسونده. وقتی نمی تونستم کمکش کنم که از رخت خواب بلند بشه تا آب بخوره احساس ناتوانی در برابر قدرت بزرگ خدا تمام وجود خسته ام رو می گرفت و کاری جز گریه کردن واسه زجر کشیدن عزیزم رو نداشتم. زخمای بدنش مثل چاقو جگرم رو تیکه تیکه می کرد.

خدایا شکرت ممنون که بهم برش گردوندی